Rentę wyrównawczą otrzymuje osoba, która traci całkowicie lub częściowo zdolność do pracy zarobkowej, np. na skutek wypadku przy pracy. Wysokość renty wyrównawczej oblicza się biorąc pod uwagę wszystkie dochody uzyskiwane przez poszkodowanego przed wypadkiem, a więc także okresowe premie czy pieniądze z umów cywilnoprawnych. Pracownik może próbować uzyskać od pracodawcy rentę wyrównawczą, powołując się na przepisy kodeksu cywilnego.

Na jakich zasadach przyznawana jest renta wyrównawcza?

Świadczenia od pracodawcy (osoba zobowiązana do naprawienia szkody) może domagać się także poszkodowany w przypadku, gdy zwiększyły się jego potrzeby lub zmniejszyły widoki powodzenia na przyszłość. Utrata zdolności do pracy musi zostać potwierdzona – przez lekarza orzecznika ZUS.

Do nabycia prawa do renty wyrównawczej nie wystarczy wykazanie uszczerbku na zdrowiu, lecz wymagane jest udowodnienie zwiększonych potrzeb poszkodowanego (wyrok Sądu Najwyższego, 6.102000 r.).

>>Jak przejść na emeryturę – krok po kroku. PORADNIK<<<

Renta przyznawana jest na czas niezdolności do pracy. Dopuszczalne jest także przyznanie reny tymczasowej, jeżeli w chwili orzekania nie można dokładnie ustalić szkody – przykładowo nie można ocenić, jakie będą następstwa uszkodzeń ciała czy rozstroju zdrowia poszkodowanego.

Jak oblicza się wysokość renty wyrównawczej?

Taka renta to różnica między dochodami pracownika przed wypadkiem, a otrzymywanym ewentualnym wynagrodzeniem lub rentą z ZUS z tytułu niezdolności do pracy. Renta wyrównawcza powinna odpowiadać różnicy między zarobkami, jakie pracownik mógłby osiągać, gdyby nie uległ wypadkowi, a sumą renty inwalidzkiej i wynagrodzenia, jakie jest w stanie uzyskać przy wykorzystaniu swej uszczuplonej zdolności do pracy. Obliczając dochody pracownika przed wypadkiem przyjmuje się nie tylko wynagrodzenie zasadnicze, ale także przysługujące pracownikowi premie i dodatki. Dolicza się też prace dorywcze, z umów cywilnoprawnych, świadczenia w naturze.